Dit weekend start in Amerika het zevende en laatste seizoen van de serie over de reclame-mannen van in het New York van de jaren vijftig op Madison Avenue , Mad Men. In de clip wordt hoofdpersoon Don Draper, de best geklede sociopaat, toegezongen door zijn vrouw Megan, gespeeld door Jessica Paré. Het was een van de meest bewtitterde scenes van de serie. Het nummer werd op single uitgebracht, samen met de track  A  beautiful Mine van RJD2, de leadermuziek van de serie. Zou Bisou bisou was een hit van Gillian Hills in 1962.

Andrew Hozier-Byrne debuteerde vorig jaar met zijn EP Take me to church. De gelijknamige single gaat over de onderdrukking van de natuurlijke staat van de mens door religie. De clip is specifieker en reflecteert het toegenomen en geautoriseerde geweld tegen homoseksuelen in Rusland. Spotify noemt Hozier een singer/songwriter die 2014 wereldwijd zal doorbreken.

Toetsenist Matthijs van Duijvenbode  formeerde vorig jaar de band Sky Pilots en kroop achter de zangmicrofoon. Van Duijvenbode, alias De Duijf, begon zijn muzikale loopbaan als toetsenist bij de Rolling Stones-tribute-band Flip the Switch. Het debuutalbum van Sky Pilots werd vorig jaar opgenomen in een verlaten huis in Friesland en ligt vandaag in de winkel.

Vijfendertig jaar na het debuut album met The Pretenders is er een soloplaat op komst van componist, gitarist, zangeres, sekssymbool en poplegende Chrissie Hynde. Dark Sunglasses is de eerste single van het album Stockholm dat in juni uitkomt. De plaat is, inderdaad, in Stockholm opgenomen in de studio van Björn Yttling, van het trio Peter, Björn and John die je vast kent van hun fluit-hit Young Folks. De clip van Dark Sunglasses is een visuele opsomming van de gewone, bezonnebrilde mens in Austin. Wel verrekte jammer dat Hynde er zelf niet in voorkomt.

Chrissie Hynde heeft haar muzikale genen doorgegeven aan een dochter van The Kings-zanger Ray Davies en een zoon van Jim Kerr van The Simple Minds.

Janis Ian werd vandaag 63 jaar geleden in New York geboren als Janis Eddy Fink, en kroop achter de piano toen ze drie was.                                                                                                                   At seventeen is een autobiografisch lied over haar gevoelens van onzekerheid en eenzaamheid op die cruciale leeftijd. Aanvankelijk durfde ze het nauwelijks met open ogen te zingen, omdat ze bang was dat iedereen haar uitlachte. Het sloeg echter in als een bom, omdat het zo herkenbaar was. In de jaren 80 trad ze op met Conny Vandenbos, die een groot fan van haar was. Ian zingt nog steeds.

De Britse violist Nigel Kennedy werd even bekend door zijn virtuoze spel als door zijn onconventionele uiterlijk. Hij kreeg les van grootheid Yehudi Menuhin. Kennedy’s repertoire beperkt zich niet tot klassiek, hij speelt ook Purple Haze van Jimi Hendrix.

Air on a G String komt uit de Orkestsuite No.3 in D majeur, BWV 1068 van Bach. Hij schreef de suite rond 1720 voor zijn patroon Leopold von Anhalt. In 1891 bewerkte de Duitse violist August Wilhelmj het zodanig voor piano en viool dat hij het louter op de G snaar kon spelen en sindsdien heet het Air on a G String.

In 1967 werd Air on a G String  bewerkt door de Britse rockband Procol Harum tot de wereldhit  A whiter shade of pale.

De Canadese ‘fearless soprano‘ Barbara Hannigan zingt en dirigeert hier drie aria’s van Mozart: Vado, Ma Dove, Un moto di gioia en Misera en Dove Son. Deze aria’s staan ook vanmiddag op het programma als Hannigan haar Nederlandse debuut maakt als dirigent/sopraan in het Concertgebouw, dat in samenwerking met de NTR hier van 14:15 tot 16:05 uur een livestream aanbiedt, zodat je er thuis vanuit je luie stoel getuige van kunt zijn.

Kijk voor die tijd even naar dit portret dat de NTR van haar uitzond en je brengt de middag door met een vrouw die voor de muziek geboren is.

Jenn Wasner en Andy Stack vormen het het duo Wye Oak uit Baltimore. The Tower staat op Shriek, hun vierde albumdat eind april uitkomt. Andy drumt en Jenn ruilde haar gitaar in voor een bas, op Shriek is zelfs helemaal geen gitaar mee te horen.

The Tower  gaat over de torenhoge last die je kunt voelen naar aanleiding van alle verwachtingen die iedereen van je heeft. De clip die Ben O’Brien bij The Tower maakte, is frivoler dan je zou verwachten. O’Brien en Crickett Arisson zijn de dansende schilders. Wye Oak is zelf niet in beeld, hier wel.

De in het Poolse Katowice geboren Boguslaw Furtok krijgt zijn eerste basles als hij negen jaar is en behoort inmiddels tot de absolute wereldtop. In mijn persoonlijke lievelingsbassistenlijst laat hij de rest hijgend achter zich. Hij is als eerste contrabassist verbonden aan het hr-Sinfonieorchester in Frankfurt en soleert daarnaast al jaren met zijn vaste pianiste Ewa Warykiewicz.

Across the river’s dream is een stuk van de Amerikaanse componist/contrabassist JohnTerryl Plumeri.

Melanie de Biasio is de in Charleroi geboren dochter van een Italiaanse vader en een Belgische moeder. Al tijdens haar studie aan het conservatorium van Brussel won ze de Django d’Or in de categorie ‘jong talent’ en kort daarna de Octave de la Musique in de categorie ‘jazz’.

Ze omschrijft haar muziek als een mengeling van blues, soul, stof en duister. The Flow komt van haar vers geperste album No Deal, waarmee ze internationaal hoge ogen gooit. Ze luistert graag naar  Nina Simone en Ascenseur pour l’echafaud van Miles Davis. Haar muzikale credo is een advies van Miles Davis aan zijn collegae en leerlingen:                               Don’t play what’s there; play what’s not there!

23 April staat de Melanie de Biasio in jazzclub Bird in Rotterdam.