Annie Clarc, aka St. Vincent (genoemd naar het ziekenhuis in Manhattan waar in 1953 dichter Dylan Thomas overleed) bracht net haar vijfde album uit. Clarc werd op haar zestiende roadmanager van haar oom Tuck Andress, de helft van het jazz duo Tuck & Patti .

Digital Witness, de tweede single van het gelijknamige Album St. Vincent, is volgens Clarc  ‘a partyrecord you could also play on a funeral‘.  De clip werd geregisseerd door  Chino Moya en gaat over identiteit in het tijdperk van de selfie.  Rolling Stone noemt het
een update van Frits Lang’s Metropolis.

Haar vorige album Love this Giant maakte Clarc met oud Talking Heads voorman David Byrne, een vruchtbare samenwerking, getuige de single Who.

Sharon Jones is met haar onvolprezen begeleidingsgroep The Dap Kings,  die Back to Black van Amy Winehouse de lekkere sound gaf,  terug met een nieuwe cd : Give the people what they want. Na een tour door de VS en Duitsland zal Jones met haar Dap Kings op 14 mei in een nu al uitverkocht Paradiso staan. De release van het album werd vorig jaar uitgesteld, nadat bij Jones kanker werd geconstateerd. Maar ze is er weer en haar stem heeft er niet onder te lijden gehad.

Zangeres Concha Buika, in 1972 geboren op Palma de Mallorca als Maria Concepción Balboa Buika uit Afrikaanse ouders, brak internationaal door toen Pedro Almodóvar haar  in zijn film La piel que habito twee liederen liet zingen.

Gitarist, pianist en tweemaal met een Grammy bekroonde producer Javier Limón heeft zijn eigen platenlabel Casa Limon,  is van mening dat de beste flamenco-teksten zijn geschreven in haiku.

The Bad Plus,  Reid Anderson op contrabas, Ethan Iverson op piano en David King op drums, met hun versie van  Everybody wants to rule the word. 

The New Yorker noemde ze ” the Coen brothers of jazz: both ironic and dead earnest; technically brilliant, beyond versatile…”

Rolling Stone schreef: “It’s about as badass as highbrow gets.”

Het nummer is een cover van de tweede single van het Tears for Fears-album Songs from the big chair uit 1985. Tears for Fears vernoemde zich naar de therapie van Arthur Janov, die zijn patiënten aanmoedigde te schreeuwen, te janken en te slaan om hun gevoelens te uiten.