De Noor Jarle Bernhoft heeft alleen een gitaar en een loopstation nodig om te klinken als een volledige band. Op youtube werd dit nummer al snel meer dan 7 miljoen keer bekeken. Dit leverde hem een optreden bij Ellen Degeneres op en een duet met niemand minder dan Jill Scott. In Nederland wil het allemaal niet zo vlotten met deze multi-instrumentalist uit Oslo.  Misschien is het een ideetje om hem te vragen voor de leader-muziek van de eerstvolgende Scandi-thriller . De series uit dit genre hebben twee dingen gemeen: ze zijn bovengemiddeld goed, maar de muziek is benedenmaats. Als Bernhoft zich nou buigt over de Moorden van het Noorden, dan komt het helemaal goed.

Het tiende studio-album van Kravitz is uit: Strut. De eerste single, The Chamber, had me er bijna toe gebracht de rest maar niet meer te beluisteren. Totale muzak onder een eigenpijperige en seksistische clip. Gelukkig trad hij op bij Letterman met de titel-track Strut; net zo’n fijn geluid als Are You gonne go my way uit 1993.  Cindy Blackman, begonnen als straatmuzikant in New York, zit achter de drums. Gail Ann Dorsey, ooit bandlid van David Bowie en Brain Ferry, speelt bas en Craig Ross speelt een lekker robbertje gitaar.

Kravitz acteert ook, zo zat hij in Precious en in The Hunger Games, en dat doet hij heel naturel; hij is niet louter oogverblindend aantrekkelijk. Zolang hij maar niet ophoudt met musiceren, want in goeden doen verzorgt hij de perfecte soundtrack bij de voortplanting.

Inutil Paisagem, ofwel Useless Landscape, is geschreven door Antonio Carlos Jobim, de Gershwin van de Latijns-Amerikaanse, die vooral bekend werd met The Girl from Ipanima . Zangeres Gretchen Parlato is de dochter van Dave Parlato, die jarenlang de bassist was van Frank Zappa. Ze is al even gelauwerd als bassiste Esperanza Spalding.  Spalding won in 2011 een Grammy Award voor beste nieuwkomer, die toen voor het eerst aan een jazz-artiest werd toegekend. De dames doen in muzikaliteit niets voor elkaar onder in deze sobere en smaakvolle versie van de bossanova-hit, die je vooral moet horen met veel lage tonen in de speakers.

Lack of Afro is de artiestennaam van Adam Gibbons.  Hij werd geboren in Exeter, luisterde urenlang naar Motown, klom achter de piano op zijn zevende en greep de sax op zijn elfde. Vier jaar later kroop hij achter de drums om als achttienjarige het gitaarspelen meester te zijn. En aangezien Adam weet dat de wereld er beter van wordt als een man zijn beperkingen kent, heeft hij in deze track door Jack Tyson-Charles laten inzingen.

Vintage Trouble is een rock/soulband uit Hollywood. Zanger Ty Taylor groeide op met gospelmuziek en draaide thuis Otis Redding en Tina turner. Hij was eerder gitarist/vocalist bij Dakota Moon.  Pelvis Pushing is slang voor dansen en ook voor de bewegingen die horen bij een ritmisch samenzijn dat niet noodzakelijkerwijs rechtop en al evenmin op een dansvloer hoeft plaats te vinden. Vintage Trouble’s track  Today is pretty great vormde de muzikale basis van een Honda commercial.

You make me feel so young werd geschreven door Josef Myrow en Mack Gordon voor de musical Three Little Girls in Blue, maar werd pas echt bekend toen Frank Sinatra het opnam. De Canadese crooner Michael Bublé neemt de versie van Sinatra bijna letterlijk over, inclusief de vette Big Band. De clip doet je verlangen naar het komende seizoen van de tv serie Mad Men, die in het voorjaar 2015 zal worden uitgezonden.

Aangezien we een warme week voor de boeg hebben en zich de afgelopen maanden geen noemenswaardige zomerhit heeft aangediend, haal ik Omar maar eens van stal. Omar Christopher Lye-Fook bracht in 1990 het lekker lome There’s Nothing Like This uit, aanvankelijk op het platenlabel van zijn vader. Hij zong o.a. in het koortje van Caron Wheeler, die je kent als leadzangeres van  Soul II Soul.  Vorig jaar verscheen het album The Man, waarvan een gelijknamige single werd getrokken, best aardig, maar een beetje druk en langdradig. Jazzy, dan dan weer wel, maar het komt allemaal niet van de grond.  There’s Nothing like this bleek een profetische titel.

Contrabassiste en vocaliste Kate Davis is te gast bij The Postmodern Jukebox, een initiatief van pianist Scott Bradlee en David Tedeschi, de drummer met de New Orleans-roffel. Davis lijkt met een contrabas in haar armen te zijn geboren en heeft een heerlijk ouderwetse, heldere en swingende stem.  All about that bass is een cover van Meghan Trainor en een loflied op de ronde bibs:  I’m bringing booty back – Go ahead and tell them skinny bitches that!  Ze werd door MTV gelauwerd als een van de  15 Fresh Females Who Will Rule Pop in 2014.  Aan mij zal het niet liggen.

Lisa Stansfield startte met twee schoolvriendinnetjes in 1983 de groep Blue Zone. De single On Fire dreigde net een hit te worden toen het uit de handel werd genomen vanwege de pijnlijke associatie met een grote brand in de Londense metro op dat moment. In 1990 werd All around the world, de eerste single die Stansfield solo uitbracht, nummer 1 in Nederland. Inmiddels staan er drie Grammy Awards op de schouw.  Change is mijn favoriete track qua beeld en geluid: Lisa in Lissabon… niks meer aan doen!

Janelle Monáe en Kimbra gaan zich hier te buiten aan Rock Steady van Aretha Franklin en Wanne be startin’ something van Michael Jackson. De clip was een promo voor hun Golden Electric Tour door Australië, die Monáe wegens ziekte heeft moeten afzeggen.

Janelle Monáe bracht eerder o.a. het heerlijke Tightrope uit, waarmee de zes Grammy nominaties op haar conto kon schrijven. Kimbra’s grootste talent ligt vooral in het vinden van getalenteerde muzikale duo-partners; zo schoof ze aan bij Gotye in Somebody I used to know .