Vijf jaar geleden begon singer/songwriter Alin Coen in een kleine, donkere oefenruimte in Weimar. Inmiddels ontving ze een aanmoedigingsprijs, stond ze in het voorprogramma van Regina Spektor en is ze wereldberoemd in Duitsland.  Kein Weg zurück heeft een heuse  clip, maar ik vind deze live-uitvoering mooier. De tekst is bovendien het vermelden waard:

Ich bin entwischt.
Ich habe dir tausend Geschichten aufgetischt
und hab einen anderen Menschen berührt.
Die Situation hat mich verführt
und trotz der Distanz hast du alles, du hast alles gespührt.

Was hilft es jetzt?
Du hättest mich anders, ganz anders eingeschätzt.
Als du dir gewiss warst da hats dich entsetzt.
Du hast dich beklagt, es wär wie ein Stich.
Ich hab dir gesagt, es war nur für mich und nicht gegen dich.
Irgendwas hat mir vielleicht gefehlt.
Irgendwie ergab sich die Möglichkeit.
Offenbar hab ich zuviel erzählt,
Am falschen Ort zur falschen Zeit.

Nach all mein’ Gedanken, nach all deinem Zorn,
führt hier kein Weg zurück und auch keiner nach vorn.
Nach all den Momenten gezeichnet von Glück,
nimmt das Blatt hier die Wendung, ich seh kein Weg zurück.
Ich wollt ich wär stark, ich merk ich versag.

Ich habs erklärt.
Ich habe gegen deine Kontrolle aufbegehrt.
Nur denkst du jetzt du wärst mir gar nichts mehr wert.
Es war nie die Absicht, es war nicht der Sinn.
Ich hab dich versehrt, ich glaube das ich nicht gut für dich bin.

Nach all mein’ Gedanken, nach all deinem Zorn,
führt hier kein Weg zurück und auch keiner nach vorn.
Nach all den Momenten gezeichnet von Glück,
nimmt das Blatt hier die Wendung, ich seh kein Weg zurück.
nichts fällt mehr leicht, der Punkt ist erreicht.

De Frans-Cubaanse tweelingzussen Naomi en Lisa-Kainde Diaz  hebben hun beat te danken aan de Afrikaanse Yoruba-ritmes die ze van hun vader Miguel ‘Anga’ Diaz, die percussionist was bij de beroemde Buena Vista Social Club,  hebben geleerd.  ‘Ibeyi’  betekent ‘tweeling’ in het Yoruba. Naomi (voor de kijker links) neemt de percussie voor haar rekening en Lisa-Kainde is toetsenist.

De track River heeft een intrigerend simpele, maar ook lichtelijk verontrustende clip: is er sprake van een doop, waarover in de tekst wordt gerept, of van verdrinking? Sommige recensenten zien een verwijzing naar de martelpraktijk waterboarding, maar dat lijkt me wat vergezocht. Hoe dan ook: go with the flow.

De Canadese zanger, componist, toetsenist en violist Owen Pallett gebruikt een loop pedal, een sound-over-soundtechniek, waarbij hij verschillende lagen van zijn vioolspel naast elkaar legt.  Many Lives 49mp, verwijst naar de gelijknamige videogame, en komt van het album He Poos Clouds, hetgeen volgens Pallett zoveel betekent als “I Am So In Fucking Love With Him“.

Hij schreef samen met  Arcade Fire de met een Oscar-nominatie bekroonde soundtrack voor de film Her;  je ziet de componisten  hier  aan het werk.

Phox, een bandje uit Baraboo Wisconsin, bracht vorige week haar gelijknamige debuutalbum uit. Zangeres Monica Martin heeft dat rafeltje in haar stem, waardoor je blijft luisteren. De liedjes zijn simpel, pretentieloos en melodieus. Deze opname voor La Blogothèque’s Take Away Shows van de nummers Calico Man en 1936 is kaal en ongelpolijst. Het is niet allemaal loepzuiver, maar het komt zeker binnen. We gaan nog veel van ze horen.

De clip van de single Slow Motion is hier te zien.

Liv Warfield komt uit een streng religieus gezin, waar slechts plaats was voor gospelmuziek en geen enkel ander genre werd getolereerd.  Ze kreeg een atletiekbeurs, waarvoor ze naar de Portland State University toog.  Ze rende als een hinde en deed een beetje aan karaoke, maar zette gelukkig al snel haar eigen keel op. Ze bracht haar debuut in eigen beheer uit, waarop vooral gepolijste ballads staan, maar op haar tweede plaat The Unexpected, die geproduceerd is door Prince, gaat het er ruiger aan toe.  Het doet denken aan Baby Love van Mother’s Finest,  eveneens een staaltje vocale girlpower. Warfield zong bij al bij  Prince, BB King en Al Green, maar doet het inmiddels solo uitstekend.

Liv Warfield staat 13 juli aanstaande op North Sea Jazz.

Het jazztrio De Beren Gieren spelen Koekjes ’s Nachts van hun tweede album A Raveling. De Nederlandse pianist Fulco Ottevanger laat zich begeleiden door bassist Lieven van Pee en drummer Simon Segers uit Gent. De Beren vertrekken gierend vanuit de composities van pianist Ottervanger en durven zich over te geven aan improvisatie, waar het in jazz natuurlijk allemaal om draait. Het resultaat is een uiterst muzikale mix van klassieke en hedendaagse invloeden, die doet denken aan het geniale trio The Bad Plus, en  die dit jaar terecht op het North Sea Jazz te beleven zal zijn.

Ben L’Oncle Soul, geboren als Benjamin Duterde, brengt met Hallelujah!! de nieuwe single uit van zijn op handen zijnde gelijknamige derde album. De soul-oom is live fantastisch en hij geeft hier samen met de spetterende band The Monophonics uit San Francisco het publiek van La Cigale in Parijs een avond die het niet snel zal vergeten.  Stromae zou zeggen: Formidable!

Janine Jansen speelt het Concert Voor viool en Orkest in g, opus 26 van Max Bruch met het NHK Symphony Orchestra Tokyo onder leiding van Edo de Waart. Bruch componeerde het in 1866 en het is een van de meest bekende stukken uit het vioolrepertoir. Hij schreef een groot aantal koorwerken, omdat hij eigenlijk veel meer hield van vocale muziek, maar dankt zijn bekendheid, tot zijn grote frustratie, vooral aan dit concert voor viool, dat zich centreert rond dit romantische adagio, en aan het prachtige Kol Nidrei voor cello.

Topvioliste Janine Jansen speelt op alle belangrijke podia ter wereld en heeft haar eigen kamermuziekfestival dat dit jaar de elfde editie beleeft in het gloednieuwe TivoliVredenburg in Utrecht van 25-29 juni. Bekijk het programma op www.kamermuziekfestival.nl

Ach, het is er weer voor:  bossanova. Mede-uitvinder van dit genre Antonio Carlos Jobim begeleidt hier Frank Sinatra op gitaar. Eind jaren vijftig maakten Jobim en João Gilberto een mix van samba en jazz, die onder de noemer bossanova de wereld overspoelde. Gilberto’s Desafinado werd een standard.

Jobims The Girl from Ipanema is,  onbegrijpelijk genoeg vooral in de uitvoering van de overschatte en amuzikale  Astrud Gilberto , het meest gedraaide bossanova-nummer ooit.

De Israelische bassist en componist  Avishai Cohen begon op zijn negende met piano, maar stapte uiteindelijk gelukkig over op de contrabas. Hij verhuisde naar New York, speelde daar in metrostations, op straat in in kleine clubs. Toen niemand minder dan Chick Corea hem vroeg om bassist te worden in zijn trio, betekende dat de definitieve doorbraak. Kijk hier naar een clip uit die tijd.

Avishai speelt Criss Cross, een track van het album Duende, dat hij in 2012 maakte met de jonge talentvolle pianist Nitai Hershkovits.