De Canadese ‘fearless soprano‘ Barbara Hannigan zingt en dirigeert hier drie aria’s van Mozart: Vado, Ma Dove, Un moto di gioia en Misera en Dove Son. Deze aria’s staan ook vanmiddag op het programma als Hannigan haar Nederlandse debuut maakt als dirigent/sopraan in het Concertgebouw, dat in samenwerking met de NTR hier van 14:15 tot 16:05 uur een livestream aanbiedt, zodat je er thuis vanuit je luie stoel getuige van kunt zijn.

Kijk voor die tijd even naar dit portret dat de NTR van haar uitzond en je brengt de middag door met een vrouw die voor de muziek geboren is.

Jenn Wasner en Andy Stack vormen het het duo Wye Oak uit Baltimore. The Tower staat op Shriek, hun vierde albumdat eind april uitkomt. Andy drumt en Jenn ruilde haar gitaar in voor een bas, op Shriek is zelfs helemaal geen gitaar mee te horen.

The Tower  gaat over de torenhoge last die je kunt voelen naar aanleiding van alle verwachtingen die iedereen van je heeft. De clip die Ben O’Brien bij The Tower maakte, is frivoler dan je zou verwachten. O’Brien en Crickett Arisson zijn de dansende schilders. Wye Oak is zelf niet in beeld, hier wel.

De in het Poolse Katowice geboren Boguslaw Furtok krijgt zijn eerste basles als hij negen jaar is en behoort inmiddels tot de absolute wereldtop. In mijn persoonlijke lievelingsbassistenlijst laat hij de rest hijgend achter zich. Hij is als eerste contrabassist verbonden aan het hr-Sinfonieorchester in Frankfurt en soleert daarnaast al jaren met zijn vaste pianiste Ewa Warykiewicz.

Across the river’s dream is een stuk van de Amerikaanse componist/contrabassist JohnTerryl Plumeri.

Melanie de Biasio is de in Charleroi geboren dochter van een Italiaanse vader en een Belgische moeder. Al tijdens haar studie aan het conservatorium van Brussel won ze de Django d’Or in de categorie ‘jong talent’ en kort daarna de Octave de la Musique in de categorie ‘jazz’.

Ze omschrijft haar muziek als een mengeling van blues, soul, stof en duister. The Flow komt van haar vers geperste album No Deal, waarmee ze internationaal hoge ogen gooit. Ze luistert graag naar  Nina Simone en Ascenseur pour l’echafaud van Miles Davis. Haar muzikale credo is een advies van Miles Davis aan zijn collegae en leerlingen:                               Don’t play what’s there; play what’s not there!

23 April staat de Melanie de Biasio in jazzclub Bird in Rotterdam.

Het is niet het Amerikaanse nichtje van Stromae, en ook niet het potteuze zusje van Pharrell Williams, als is daar wel een muzikale connectie: producer Chad Hugo, net als Pharrell lid van N.E.R.D., werkte mee aan het debuutalbum.

De in 1992 in Los Angeles geboren tomboy-zangeres van de band die zich The Internet noemt is /DJ/producer/mixer Sydney Bennett, aka Syd the Kyd. Haar grootste muzikale voorbeelden zijn Erykah Badu en Jill Scott. Amerika heeft Syd the Kyd inmiddels omarmd. Europa zal weldra volgen.

O ritmo de chuva, inderdaad, Ritme van de regen, maar dan lekker in het Portugees, waardoor het meer klinkt als uitnodiging om met met een borrel op het strand te gaan hangen dan naar een tranendal op het ritme van de eenzaamheid. De Portugees-Japanse zangeres Fernanda Takai zingt nog steeds.  Rodrigo Amarante, is na bij Los Hermanos te hebben gezongen, solo gegaan.

Het origineel,  Rhythm of the rain  is geschreven door John Claude Gummoe, zanger van The Cascades.  Wij kennen het vooral van Rob de Nijs en The Lords.

Nothing Rymed, de eerste hit van O’Sullivan werd al in 1970 uitgebracht, maar staat nog steeds als een huis. Er zouden nog veel fraaie bestsellers volgen, waaronder Claire en Alone Again. O’Sullivan tekende in zijn jeugdige onnozelheid een wurgcontract, waarmee hij de rechten van zijn eigen liedjes verspeelde. Hij spande later een proces aan tegen de platenmaatschappij en won dit. Hiermee werd een precedent geschapen voor de muziekindustrie.

Gerard Cox heeft ooit gemeend er een Nederlandstalige versie van Alone Again te moeten maken, en omdat we in een vrij land leven is dat ook gebeurd.

Chet Faker heet eigenlijk Nick Murphy en werd instant beroemd met zijn minimalistische cover van No Diggity van Blackstreet uit 1996. Nick komt uit Australië waar al een muzikant met met dezelfde naam en toenaam succesvol is. Omdat hij een liefhebber is van jazztrompettist Chet Baker, vooral van diens zangstem, besloot hij zich Chet Faker te noemen.

In de clip, die gemaakt werd door het ontwerpersduo Toby and Pete, trekken de vier jaargetijden voorbij. De achterliggende gedachte is dat we maar een korte tijdspanne hebben om gezien en gehoord te worden in dit aardse bestaan. Een moderne Memento Mori dus. Het is Lente, doe er wat mee!